Po stwierdzeniu realizowalności tablicy kolejności łączeń można przystąpić do projektowania układu. Projektowanie sprowadza się do przeprowadzenia syntezy obwodów dla poszczególnych elementów wchodzących w układ, przy czym najistotniejsze jest sformułowanie warunków pracy danego elementu na podstawie tablicy kolejności łączeń.
Jeśli będziemy chcieli określić warunki pracy dowolnego elementu, to warunki te będą określone właśnie przez stan wszystkich pozostałych elementów układu w taktach, które określają działanie danego elementu. Do taktów tych należą: jeden takt przed zadziałaniem danego elementu (ponieważ w takcie tym powstają już warunki jego zadziałania) oraz wszystkie takty pracy z wyjątkiem ostatniego, w którym powstają warunki do zwolnienia danego elementu.
Warunki F' zadziałania dowolnego elementu X (może to być element Q; lub Zt) powstają w takcie poprzedzającym cykl pracy elementu, a warunki F" wyłączenia elementu X powstają w ostatnim takcie pracy tego elementu. W ciągu całego cyklu pracy elementu X powinny utrzymać się warunki F' i negacja warunków F", co możemy zapisać w następujący sposób
F(X) = F'F"
W wyrażeniu [8.21] uwzględniono tylko dwa takty: zadziałania i zwolnienia, określające prawidłowo moment włączenia elementu X i moment jego wyłączenia, ale nie uwzględniono wszystkich zmian, jakie mogą zajść w układzie przed włączeniem elementu, po jego włączeniu (a przed jego zwolnieniem) oraz po wyłączeniu elementu. Ponieważ zmiany takie mogą zajść, należy zawsze układ starannie sprawdzić i ewentualnie uzupełnić dodatkowymi kanałami odpowiednich elementów, w celu zapobieżenia niepożądanym włączeniom i wyłączeniom rozpatrywanego elementu.
W szczególnym przypadku, dla elementów powodujących włączenie lub wyłączenie rozpatrywanego elementu X należy nie tylko zapisać jego warunki pracy wg wyrażenia [8.21], ale sprawdzić w tablicy kolejności łączeń czy warunki te nie zmieniają się w czasie cyklu pracy tego elementu, przy czym:
a) jeśli przyczyna powodująca zadziałanie danego elementu X znika w następnych taktach po jego zadziałaniu, to należy przewidzieć podtrzymanie działania tego elementu albo przez kanał własny elementu, albo też przez kanał jakiegoś innego elementu,
b) jeśli element powodujący zwolnienie danego elementu X zmienia wcześniej swój stan w czasie jego cyklu pracy, to należy przewidzieć zastępczy układ podtrzymujący działanie elementu X w ten sposób, żeby nie nastąpiło przedwczesne jego zwolnienie.
W celu bliższego wyjaśnienia omówionej metody zostanie przeprowadzona na przykładach synteza kilku sekwencyjnych układów przełączających.
| « poprzednia | następna » |
|---|
