Zależnie od sposobu pracy elementów, układy dzieli się na kombinacyjne (jednotaktowe) i sekwencyjne (wielo taktowe). W układach kombinacyjnych praca elementów wyjściowych (tzn. ich zadziałanie lub zwolnienie) odbywa się w jednym takcie, bez zachowania określonej kolejności. Natomiast w układach sekwencyjnych praca elementów wyjściowych oraz pośredniczących odbywa się w ściśle określonej kolejności, w kolejno po sobie następujących taktach. Łatwo wywnioskować na podstawie wyżej podanych definicji, że w układach kombinacyjnych występuje oddziaływanie elementów wejściowych A, B, C... na elementy wyjściowe Zlt Z%, Z3..., natomiast nie występuje wzajemne oddziaływanie elementów wyjściowych między sobą. Jest to stosunkowo wąska i prymitywna klasa układów przełączających, niemniej jednak w praktyce występująca bardzo często. Aby przeprowadzić syntezę układu przełączającego niezbędne jest przede wszystkim dokładne określenie zadania, które układ ten ma spełniać. Zadanie to — w postaci słownego sformułowania — może podać np. konstruktor znający dobrze działanie uchwytu lub przyrządu, który ma być sterowany. Aby można było wykonać syntezę układu kombinacyjnego, należy znać jego elementy wejściowe oraz wyjściowe, a ponadto warunki działania i nie-działania elementów wyjściowych. Dane te są zawarte w treści słownego sformułowania zadania układu. Na podstawie tego sformułowania należy ułożyć tzw. tablicę zależności (tablicę stanów) i następnie, biorąc pod uwagę składniki jedynki (ewentualnie czynniki zera), łatwo jest już znaleźć wyrażenie strukturalne opisujące obwody określonych elementów wyjściowych w postaci normalnej sumy (iloczynu), którą następnie upraszczamy korzystając z podstawowych praw algebry Boole'a.
W celu bliższego wyjaśnienia toku postępowania omówimy dwa przykłady syntezy prostych układów przełączających.
| « poprzednia | następna » |
|---|
