Jeśli zestawimy wszystkie funkcje logiczne dwóch zmiennych binarnych xt i x2 otrzymamy 16 możliwych funkcji podanych w tabl. 8-2. W tabl. 8-1 wyodrębniono funkcje jednej zmiennej x. Funkcje f0(x) i f3(x) mają stałe wartości 0 oraz 1. Funkcja i]{x) stanowi samą zmienną x (powtórzenie logiczne), a funkcja f2(x) jej negację. Przy syntezie układów przełączających nie musimy wykorzystywać wszystkich 16 funkcji logicznych, lecz dokonujemy wyboru elementów realizujących określone funkcje logiczne, z których zamierzamy składać układy logiczne — co określa nam jakie funkcje logiczne możemy stosować przy syntezie układu. Oczywiście wybrany zestaw elementów przełączających musi dać możliwość zbudowania z tych elementów dowolnego układu logicznego. Taki zestaw elementów przełączających, z których można zbudować dowolny układ logiczny, nazywamy funkcjonalnie pełnym zestawem elementów przełączających. Najczęściej stosowanymi pełnymi zestawami elementów przełączających są zestawy elementów realizujących funkcje:
a) koniunkcji (iloczynu), alternatywy (sumy) i negacji — są to funkcje fi(xh x2), iq(xh x2), i f2(x) z tabl. 8-1 i 8-2,
b) zakazu — funkcja f2(xl5 x2) lub funkcja U(xi, x2),
c) Peirce'a (system NOR) — funkcja f8(x!, x2),
d) Sheffera (system NAND) — funkcja f14(x1( x2). Oczywiście powyżej podane zestawy funkcji są uzupełniane stałymi 0 i 1. Podstawowym i zwykle najczęściej stosowanym pełnym funkcjonalnie zestawem elementów przełączających jest zestaw złożony z elementów realizujących funkcje koniunkcji, alternatywy i negacji.
Korzystając z prawa De Morgana można funkcję koniunkcji zastąpić funkcjami alternatywy i negacji.
| « poprzednia | następna » |
|---|
