Przyrządy pneumatyczne

Pneumatyczne uchwyty szlifierskie można podzielić na uchwy­ty do:

a) szlifowania powierzchni walcowych,

b) szlifowania płaszczyzn.

Uchwyty do szlifowania nie różnią się bardzo konstrukcją od uchwytów tokarskich (szlifowanie powierzchni walcowych) i frezarskich (szlifowanie płaszczyzn). Jednakże ich wykonanie po­winno być staranniejsze, ze względu na wymaganą większą do­kładność robót szlifierskich. Ponieważ przy szlifowaniu wystę­pują mniejsze siły skrawania, mocowanie przedmiotów w uchwy­tach szlifierskich może być słabsze, co w wielu przypadkach upraszcza budowę tych uchwytów. Do szlifowania powierzchni walcowych zewnętrznych i wewnętrznych dość często wykorzy­stuje się uchwyty, w których zamocowanie przedmiotów doko­nuje się w wyniku odkształcenia sprężystej stalowej membrany (rys. 6-44 i 6-45).

Uchwyt z rys. 6-44a składa się z następujących części: tarczy 3 z ośmioma wspornikami, której cienka ścianka od strony tarczy 5 służy jako membrana, tarczy 5, którą nakręca się na wrzeciono szlifierki, tulei 2, popychacza 1, ośmiu śrub 4, sprężyny 6, która podczas ruchu popychacza 1 przyciska tuleję 2 do tarczy 3 (a tym samym zabezpiecza wrzeciono obrabiarki przed pyłem i zanie­czyszczeniami), kołnierza 7 i siłownika pneumatycznego 8. Podczas ruchu tłoka w prawo wydrążone tłoczysko, przez którego wnętrze dochodzi do przedmiotu ciecz chłodząca, naciska tuleją 2 cienką membranę 3, co powoduje ugięcie się tej membrany i roz­chylenie wsporników z przeszlifowanymi na odpowiedni wymiar śrubami 4. Po cofnięciu popychacza sprężynująca membrana 3 wyprostowuje się, a wsporniki ze śrubami zaciskają przedmiot.

Na rys. 6-45 są przedstawione uchwyty membranowe bez możliwości regulacji rozstawiania elementów zaciskowych. Uchwyt z rys. 6-45a jest przeznaczony do szlifowania otworu w kole zę­batym z centrowaniem na średnicy podziałowej zębów. Na sta­lowej membranie 1 znajdują się trzy zaciski 3. W przestrzeń mię­dzy zębami wprowadza się wałeczki 2, związane ze sobą pierś­cieniem 5. Oczywiście w pierścieniu 5 średnice otworów na wa­łeczki są nieco większe od średnic umieszczonych w nich szyjek wałeczków. Dzięki temu jest zapewnione pełne przyleganie wa­łeczków do boków zębów. Cięgno 4 jest związane z tłoczyskiem siłownika pneumatycznego. W czasie ruchu cięgna w lewo mem­brana 2 odkształca się, zaciski zbliżają się do środka i poprzez wałeczki zamocowują obrabiany przedmiot, centrując go na śred­nicy podziałowej. Działanie uchwytów z rys. 6-45b i c jest oczy­wiste i nie wymaga wyjaśnienia.

Na rys. 6-46 i 6-47 pokazano uchwyty, w których do zamoco­wania obrabianych przedmiotów wykorzystano sprężyste tuleje, odkształcone pod ciśnieniem masy hydroplastycznej. Korpus 4 uchwytu z rys. 6-46 jest przymocowany do wrzeciona obrabiarki za pośrednictwem tarczy 3. Centrowanie i zamocowywanie obra­bianych przedmiotów jest dokonywane przez sprężyście odkształ­coną cienkościenną tuleję 9. Uchwyt jest napędzany siłownikiem pneumatycznym dwustronnego działania. Tłok siłownika poprzez cięgno jest związany z suwakiem 2, który przesuwa się w pro­wadnicy 2, osadzonej w stożkowym gnieździe wrzeciona obra­biarki. W dolnej części suwaka 2 znajduje się rowek, w którym jest umieszczona cylindryczna główka dźwigni 14, a w górnej jest umieszczony wyrzutnik 6, wahający się wokół osi 5. W otwór suwaka wsunięty jest popychacz 25, który końcówką w kształcie litery T jest związany z walcowym suwakiem 8. W prostokątny rowek popychacza wchodzi dolny koniec wyrzutnika. Poprzez sprężynę 16 popychacz 25 jest przez cały czas ściągany w kie­runku suwaka.

Przy ruchu w lewo tłoka siłownika pneumatycznego, a razem z nim i suwaka 2, dźwignia 14 poprzez łącznik 23 naciska na tłoczek 22 i wywołuje ciśnienie w przestrzeni roboczej, wypeł­nionej masą hydroplastyczną. Tulejka 9 ulega odkształceniu, cen­truje i zaciska obrabiany przedmiot.

Aby wysunąć obrobiony przedmiot z uchwytu, suwakowi 1 nadaje się ruch w prawo. Tłoczek 22 cofa się, a tulejka 9 oswo badza przedmiot. Przy dalszym ruchu suwaka 1 w prawo, górny koniec wyrzutnika 6 opiera się na wahliwym oporze 7 i popy­chacz 15, poprzez suwak 8, wysuwa obrobiony przedmiot. W koń­cowej fazie ruchu suwak 1 ścięciem A unosi opór 7. Wyrzutnik 6 traci kontakt z oporem i pod naciskiem sprężyny 16 powraca wraz z popychaczem i suwakiem 8 do położenia wyjściowego, umożliwiając założenie następnego przedmiotu.