Przyrządy pneumatyczne

Przy rozpatrywaniu specjalnych uchwytów frezarskich podzie­limy je na:

a) uchwyty do obróbki jednego przedmiotu (jednoprzedmio-towe),

b) uchwyty do obróbki wielu przedmiotów równocześnie (wie-loprzedmiotowe),

c) uchwyty (przyrządy) dla frezarek z półautomatycznym lub automatycznym cyklem pracy.

Podział uchwytów na wyżej podane grupy dość dokładnie uwzględnia stopień trudności ich konstrukcji, gdyż na ogół uchwy­ty jednoprzedmiotowe. są uchwytami najprostszymi, a uchwyty (przyrządy) do zautomatyzowanych frezarek — najbardziej skom­plikowanymi. Oczywiście uchwyty (przyrządy) do zautomatyzo­wanych frezarek mogą być także wieloprzedmiotowe, co jeszcze bardziej może komplikować ich konstrukcję.

W powyższych trzech grupach bardzo wyraźnie występuje róż­ny stopień złożoności pneumatycznych układów napędowych i ste­rujących. Bardziej trudno jest prawidłowo konstruować uchwyty (przyrządy) ostatniej grupy, nie mając odpowiedniego przygoto­wania z teorii napędów i sterowań pneumatycznych. Pracochłon­ność opracowania odpowiedniego napędu i sterowania pneuma­tycznego uchwytu (przyrządu) pracującego w skomplikowanym cyklu pracy (półautomatycznym lub automatycznym) może często przewyższać pracochłonność opracowania konstrukcyjnego uchwy­tu z bezpośrednim ustaleniem i zamocowaniem przedmiotu (przed­miotów). Także 'do konstrukcji poszczególnych grup uchwytów muszą być wykorzystywani różni pracownicy, o różnym pozio­mie wiedzy technicznej, doświadczeniu i fantazji twórczej. Kon­struowane są także uchwyty przeznaczone do obróbki różnych rodzajów przedmiotów (różnych typów lub wielkości), są to tzw. uchwyty do obróbki grupowej przedmiotów. Opracowanie uchwy tu takiego typu wymaga nieraz dużej pomysłowości i doświad­czenia.

W celu zwiększenia wydajności obróbki, są stosowane uchwyty do frezowania ciągłego (np. uchwyt z rys. 6-22) lub wahadłowego. W przypadku frezowania wahadłowego dwa uchwyty bezpośred­nio ustalające i zamocowujące przedmioty mocuje się na koń­cach specjalnego stołu obrotowego z rys. 6-12 i kolejno wpro­wadza się je pod narzędzie, przy czym w czasie obróbki jednego przedmiotu wymienia się drugi (już obrobiony) na następny (jesz­cze nie obrobiony). Po obróceniu o 180° płyty górnej stołu jej wstępne ustalenie zapewnia opór 1. Ostatecznego ustalenia płyty górnej stołu i jej zamocowania do podstawy dokonuje się ręcz­nie. Obracając rączkę 2 w lewo powoduje się przesuw wałka 3, który przez układ dźwigni napędza suwak 4, który przesuwając się w prawo przesuwa także za pomocą czopa 5 pilot 6, wprowa­dzając go w otwór ustalający. Równocześnie suwak 4 naciska na rolkę 7 swoją powierzchnię skośną i obraca dźwignię 8. Powo­duje to opuszczenie się osi 9 z umocowaną do niej górną płytą stołu i wprowadzenie suwaków ustalających 10 w odpowiednie gniazda. Ostateczne zamocowanie płyty stołu do podstawy zapew­niają suwaki 11, współpracujące ze skośnymi powierzchniami su­waków ustalających 10 (przekrój B—B). W ZSRR są produkowane takie stoły o średnicach D równych 600, 750 i 1000 mm. Stół z rys. 6-12 można tak przekonstruować, aby możliwe było do­prowadzenie sprężonego powietrza do uchwytów mocowanych na nim. Należy tylko w środku osi 9 zamontować odpowiednią gło­wicę rozdzielczą sprężonego powietrza (np. z rys. 2-27). Wyko­rzystując tę głowicę można także doprowadzić sprężone powie­trze do specjalnie domontowanego siłownika przełączającego rączkę 2, co zmechanizuje mocowanie *płyty górnej stołu (jedynie jej obrót wokół osi 9 pozostanie ręczny).