Przyrządy pneumatyczne

Do wytaczania otworu i planowania czoła tulei z rys. 6-4b można zastosować uchwyt ustalający ją w sześciu punktach na wewnętrznej powierzchni nie obrobionej.

Uchwyt jest zbudowany w następujący sposób. Tarczę 22, do której jest przymocowany korpus 23 uchwytu, osadza się na przednim końcu wrzeciona obrabiarki. Zamocowywanie przed­miotu przeprowadza się za pomocą siłownika pneumatycznego 9, umieszczonego na tylnym końcu wrzeciona obrabiarki za pośred­nictwem tarczy 28. Po włączeniu siłownika 9 łącznik z kołnie­rzem 4 oraz podkładki kuliste 14 i 15 przesuwają się na prawo pod naciskiem drążka 10, a pierścień 22, naciskając na trzy dźwi­gienki 5, obraca i przesuwa je. Dźwigienki są osadzone obrotowo na sworzniach 26 w tulei 3, która wypycha kołki 29 w kierunku promieniowym. Jednocześnie wolne końce dźwigienek 5 naciskają tulejkę 2, która przesuwając się wypycha również w kierunku promieniowym kołki 2. W ten sposób kołki 2 i 29 centrują i za­mocowują przedmiot obrabiany.

Dzięki zastosowaniu dźwigienek wyrównawczych 5, każda z tu­lei 2 i 3 może się jeszcze poruszać, gdy druga jest już unieru­chomiona wskutek zetknięcia się kołków 2 lub 29 z przedmio­tem, co zapewnia zaciśnięcie przedmiotu w sześciu punktach.

Wkręty 27 zabezpieczają kołki 1 i 19 przed obrotem i wypad­nięciem. Po uruchomeniu tłoka siłownika pneumatycznego w lewo tarczka 8 powraca na poprzednie miejsce, sprężyna 6 cofa tu­leję 3, a sprężyny pierścieniowe 7 przesuwają kołki 1 i 29 do położenia wyjściowego.

Uchwyt przedstawiony na rys. 6-5 centruje tuleję w sześciu punktach na wewnętrznej powierzchni. Konstrukcja ta jest po­dobna do konstrukcji uchwytu z rys. 6-4. Jedyna różnica, ale za to dość istotna, to niezależny napęd obu tulei 3 i 4, które przesuwają szczęki mocujące 2 w kierunku promieniowym na powierzchniach ukośnych rowków. Uzyskano to przez zastoso­wanie rurowych tłoczysk, które — umieszczone jedno wewnątrz drugiego — mogą się poruszać niezależnie od siebie. Obydwa tłoki umieszczone są wę wspólnej tulei cylindrowej, a sprężone powietrze jest doprowadzane do przestrzeni między tłokami. Z chwilą doprowadzenia sprężonego powietrza,. tłoki zaczynają się poruszać w kierunku powiększania przestrzeni pomiędzy nimi, w wyniku czego i tuleje 3 i 4 będą się zbliżały ku sobie, wysu­wając szczęki mocujące 2. Uchwyt na czole ma kołek oporowy 2, który zapewnia utrzymanie wymiaru 15_₀,2 podczas obróbki.

Uchwyt rozprężny, którego konstrukcję przedstawiono na rys. 6-6a, zastosowany został do obróbki otworów długich tulei z rys. 6-6b. Do tarczy 2 osadzonej na przednim końcu wrzeciona jest przymocowana rura 8, której wolny koniec podparto podtrzym-ką 2. Przedmiot obrabiany wprowadza się do tulei rozprężnej 3, aż do zetknięcia ze stożkową powierzchnią trzech występów tu­lei 6, wchodzących w otwory oprawy 4. Po włączeniu siłownika pneumatycznego 22 cięgno 5 i śruba 9 przesuwają oprawę wraz z tuleją rozprężną w lewo. Tuleja rozprężna, ślizgając się po po­wierzchni stożkowej wkładki 7, centruje i zamocowuje przed­miot. Siłownik pneumatyczny 22 jest przymocowany do tylnego końca wrzeciona obrabiarki za pośrednictwem tulei 20. Śruba 12 ustala tuleję 6.

Wytaczanie otworu stożkowego w tulei z rys. 6-7b odbywa się na tokarce w specjalnym uchwycie, pokazanym na rys. 6-7a. Do zamocowywania przedmiotu wykorzystano znormalizowany si­łownik pneumatyczny.

Uchwyt składa się z korpusu 1, tulei 3 z ząbkowanym stożko­wym gniazdem, utwardzanych podkładek 4 i 5, tarczy 6, kła ściętego 2 zaciskającego przedmiot, śruby ustalającej 7, tulei 8 i cięgna 9 połączonego z siłownikiem pneumatycznym 20. Przed­miot układa się w korycie korpusu na podkładkach. Przy wzdłuż­nym ruchu w prawo tłoczyska 22 kieł 2 (za pośrednictwem cięg­na) centruje i dosuwa przedmiot do przedniej tulei stożkowej 3, która służy jednocześnie do ustalania przedmiotu i zabierania go ząbkami podczas obróbki.

Wytaczanie wnętrza tulei z rys. 6-8b przeprowadza się na to­karce w specjalnym uchwycie pokazanym na rys. 6-8a. Do zamo­cowania przedmiotu wykorzystano znormalizowany siłownik pneumatyczny.

Uchwyt składa się z tulei 8 (zamocowanej na końcówce wrze­ciona tokarki), korpusu 7, w którego przecięciu umieszczono za-bierak 6, pierścienia 4, tulei zaciskowej 2 i łącznika 3. Przedmiot układa się w korytku tulei zaciskowej 2 na podkładkach 2, słu­żących do jego wstępnego ustalania.

Po włączeniu siłownika pneumatycznego cięgno 9 oraz łącznik 3 przesuwają w lewo (za pośrednictwem zabieraka 6) tuleję za­ciskową 2, która wsuwa swoim wewnętrznym czołem przedmiot obrabiany na centrujący występ pierścienia 4 (aż do zetknięcia się przedmiotu z czołem A). Podczas odwrotnego ruchu tłoka, tu­lejka 20, zamocowana na łączniku 3, przesuwa do położenia po­czątkowego zabierak 6 oraz tuleję zaciskową 2, co powoduje od­mocowanie przedmiotu. Sprężynowy zatrzask kulkowy 5 zabez­piecza łącznik 3 przed wykręceniem się z cięgna 9.