Są to uchwyty specjalne przeznaczone do zamocowania, ustalania lub kontroli w czasie montażu pojedynczych części, zespołu czy też grupy zespołów o określonych kształtach. Chociaż zakres stosowania każdego z tych uchwytów (przyrządów) jest ograniczony, to jednak wielkość produkcji powoduje, że stosowanie ich jest uzasadnione ekonomicznie. Uchwyty (przyrządy) te są szczególnie szeroko stosowane w produkcji wielkoseryjnej i masowej. Zależnie od wymiarów montażowych zespołów, ustawia się je na podstawie lub na podłodze. Montowane części lub zespoły zamocowuje się zaciskami z napędem pneumatycznym. Do ustalania części lub zespołów stosowane są pryzmy, kły stożkowe, płaskie występy lub pierścieniowe opory, często wyłożone wkładkami z miękkich stopów, fibry lub skóry.
Jeśli oprócz dokładnego ustalenia części lub zespołu jest wymagane i silne ich zamocowanie, żeby uniknąć przemieszczeń pod działaniem sił wywieranych podczas montażu — w uchwytach tych stosuje się zaciski pneumatyczne ze wzmacniaczami klinowymi lub dźwigniowymi.
Na rys. 7-7 przedstawiono uchwyt do zamocowywania i ustalania bloków cylindrowych w celu nakręcania dziesięciowrzecio-nowym nakrętakiem pneumatycznym nakrętek mocujących pokrywy łożysk głównych. Montowany blok jest podawany (kiedy wahacz 3 jest opuszczony) do przestrzeni pomiędzy stojakami 1 i 2 na przenośniku wałkowym. Zamknięcie bloku w uchwycie następuje w wyniku przekręcenia rękojeści 4, dzięki czemu zderzak 5 wychyla się poza płaszczyznę stojaka 2.
Następnie, po otworzeniu dopływu sprężonego powietrza do lewej komory siłownika 6, klin 7 przesuwa się w prawo i podnosi wahacz 3 wraz z blokiem, stojącym na dwóch listwach 8, aż do oparcia się jego górną powierzchnią o listwę 9, przy czym blok ustala się na kołku 10. W tym ustawieniu nakrętki są nakręcane przez nakrętak. Po zakończeniu tego zabiegu sprężone powietrze doprowadza się do prawej komory siłownika 6, wahacz 3 wraz z blokiem opuszcza się, zderzak 5 zostaje cofnięty i blok może być przesunięty na przenośniku wałkowym do następnego stanowiska montażowego.
Na rys. 7-8 pokazano uchwyt do mocowania i ustalania na pryzmie korpusu zaworu w czasie montażu. Silne zamocowanie zapewnia membranowy siłownik pneumatyczny ze wzmacniaczem dźwigniowym.
Na rys. 7-9 pokazano schemat montażu ramienia przedniego zawieszenia samochodu, a na rys. 7-10 przyrząd do montażu tego ramienia. Przed założeniem ramienia do przyrządu, na wahacz górny (rys. 7-9) nakłada się wspornik. W otwór wspornika i wahacza górnego włożona zostaje śruba, na którą jest nakładana z kolei podkładka pod nakrętkę. Złożone w ten sposób ramię ustala się w przyrządzie z rys. 7-10. Nakrętka, która ma być nakręcona na śrubę znajdującą się w ramieniu 5 jest wkładana w wielokątny otwór tulejki 12 urządzenia skręcającego 2, zaopatrzonego w dwa klucze pneumatyczne 3. Nakrętki przed wypadaniem chronią magnesy trwałe, umieszczone w tulejce 22. Ustalenie ramienia 5 zapewniają: pryzma 14 i bagnetowy kołek ustalający 2. Przed obrotem ramię 5, podczas nakręcania nakrętki chroni płytka oporowa 8. Śrubę 7 przed obrotem zabezpieczają ząbki otworu znajdującego się w płytce 6. W płycie 10 znajdują się magnesy trwałe 9, które zapewniają pionowe ustawienie się śruby. Na tak ustawioną śrubę można nakręcić nakrętkę przy użyciu zespołu skręcającego 2. Klucze pneumatyczne 5 wprawiają nakrętki w ruch obrotowy za pośrednictwem tulejki 22. Cały zespół 2 może przesuwać się po prowadnicach okrągłych 12. Napęd ruchu posuwowego zespołu 2 pochodzi od siłownika pneumatycznego 23. Po nakręceniu nakrętki klucze pneumatyczne zatrzymują się, a zespół 2 zostaje wycofany, po czym zmontowane ramię jest zdejmowane z przyrządu. Jak widać na rys. 7-10, w celu zwiększenia wydajności dwa ramiona są montowane równocześnie.
| następna » |
|---|
