Przyrządy pneumatyczne

Stopień technologicznej doskonałości montażu powinno się w zasadzie określać przede wszystkim jego poziomem mechanizacji, ewentualnie automatyzacji. Optymalny poziom mechanizacji lub automatyzacji zależy od rodzaju montowanego wyrobu, średniej klasy dokładności wykonania składających się nań części i od wielkości produkcji.

Rozpatrując warunki panujące w zakładach tej samej gałęzi przemysłu okazuje się, że poziom mechanizacji robót w wydzia­łach montażowych jest zwykle znacznie niższy niż w wydziałach obróbkowych. Zakres wszystkich robót wykonywanych ręcznie wynosi w przemyśle maszynowym około 50% ogólnych kosztów wytwarzania wyrobów, a w wydziałach montażowych nierzadko osiąga 85% ogólnych kosztów montażu.

W ostatnich latach w wydziałach mechanicznych wielu zakła­dów są prowadzone prace zmierzające do zmechanizowania lub zautomatyzowania w procesach technologicznych części praco­chłonnych i wymagających dużego wysiłku. Wprowadza się no­woczesne zmechanizowane przyrządy i uchwyty, umożliwiające systematyczne obniżanie kosztów wytwarzania części. Powoduje to, że pracochłonność montażu w stosunku do wydziałów mecha­nicznych ciągle wzrasta. Dlatego systematyczne zwiększanie stop­nia zmechanizowania lub zautomatyzowania czynności w proce­sach montażowych jest zadaniem pierwszoplanowym.

Aby osiągnąć pożądane wyniki, należy w wydziałach montażo­wych mechanizować lub automatyzować jednocześnie czynności technologiczne i pomocnicze. Oba kierunki mechanizacji są w jednakowym stopniu ważne.

Częściową mechanizację właściwych operacji montażowych osiąga się przez stosowanie uniwersalnych i specjalnych narzędzi zmechanizowanych, z napędami: pneumatycznym, elektrycznym, hydraulicznym lub pneumohydraulicznym. Uniwersalne ręczne narzędzia zmechanizowane umożliwiają zwiększenie wydajności pracy 1,5 do 2 razy, a czasem więcej. Jednocześnie znacznie wzrasta jakość i zmniejsza się koszt robót montażowych. Nato­miast pełną mechanizację, ewentualnie automatyzację, tych operacji można osiągnąć stosując oprócz zmechanizowanych narzę­dzi — zmechanizowane uchwyty i przyrządy. W uchwytach (przyrządach) tych w szerokim zakresie jest stosowany napęd pneumatyczny lub pneumohydrauliczny, bardzo często skojarzo­ny ze sterowaniem pneumatycznym.

Uchwyty (przyrządy) montażowe, zależnie od zakresu czyn­ności w jakich mogą być wykorzystane, dzieli się na uniwersalne i specjalne. Uchwyty (przyrządy) uniwersalne, w odróżnieniu od specjalnych, mogą być stosowane do dowolnej operacji, która odpowiada przeznaczeniu danego uchwytu (przyrządu).

Uchwyty (przyrządy) uniwersalne są stosowane do wykony­wania czynności montażowych w produkcji małoseryjnej i jed­nostkowej. Natomiast uchwyty (przyrządy) specjalne są stoso­wane w produkcji wielkoseryjnej i masowej i z reguły są pro­jektowane do wykonywania określonych operacji montażowych na określonych zespołach. Zależnie od przeznaczenia, uchwyty (przyrządy) można podzielić na następujące zasadnicze grupy:

a) uchwyty zamocowujące, które służą do zamocowywania montowanych wyrobów, zespołów lub części w położeniu wy­maganym przy montażu;

b) uchwyty ustalające, przeznaczone do prawidłowego ustala­nia względem siebie łączonych części lub zespołów, co zapewnia osiągnięcie wymaganych wymiarów montażowych; -

c) przyrządy robocze, służące do wykonywania poszczególnych operacji montażowych, np. walcowania, wprasowywania, zakła­dania sprężyn, pierścieni itd.;

d) przyrządy kontrolne, służące do kontroli parametrów kon­strukcyjnych, które uzyskuje się w czasie montażu.

W każdej z wyżej podanych grup uchwytów (przyrządów) mogą występować rozwiązania konstrukcyjne zapewniające częściową lub pełną mechanizację (automatyzację) określonych operacji montażowych. Pełna mechanizacja (automatyzacja) uchwytów (przyrządów) montażowych wymaga szerokiego zastosowania ele­mentów i zespołów mechanizmów pneumatycznych.