Bazy obróbkowe ze względu na sposób wykorzystania można podzielić na stykowe, nastawcze i sprzężone.
Bazą obróbkową stykową nazywa się powierzchnię, którą obrabiany przedmiot opiera się bezpośrednio o odpowiednie powierzchnie obrabiarki lub uchwytu i uzyskuje właściwe położenie bez potrzeby dalszych manipulacji oraz bez konieczności sprawdzenia prawidłowości położenia. Przykładem baz stykowych mogą być powierzchnie Si i S2, gdzie po zamocowaniu przedmiotów nie zachodzi potrzeba żadnych dalszych manipulacji. Przyjęcie odpowiednich baz stykowych zabezpiecza żądaną dokładność obróbki partii przedmiotów (przy właściwym ustawieniu obrabiarki) i decyduje o konstrukcji uchwytów — ich sposobie działania i dokładności pracy.
Bazą obróbkową nastawczą nazywa się powierzchnię obrabiane¬go przedmiotu, wg której odbywa się każdorazowe ustalanie go na obrabiarce albo ustalanie narzędzia względem przedmiotu.
Bazą obróbkową sprzężoną nazywa się powierzchnię, wg której wyznacza się położenie obrabianych powierzchni i która jest powiązana z tymi powierzchniami bezpośrednimi wymiarami oraz obrabiana wraz z nimi przy jednym ustawieniu. Stosowanie baz sprzężonych umożliwia czasami znaczne uproszczenie konstrukcji uchwytów obróbkowych.
Baza kontrolna jest bazą produkcyjną przyjętą przy kontroli zgodności rzeczywistego wykonania przedmiotu z założonym. Bazami kontrolnymi są więc te elementy, które przyjmujemy jako punkty odniesienia przy dokonywaniu pomiarów.
| następna » |
|---|
