Zadaniem konstruktora, oprócz zaprojektowania uchwytu i schematu jego sterowania, jest dobranie odpowiednich elementów pneumatycznych. Pierwszą czynnością jest zazwyczaj obliczenie średnic tłoków (membran) i tłoczysk siłowników napędowych, a następnie — po określeniu natężeń przepływu sprężonego powietrza w poszczególnych punktach układu — dobranie odpowiedniej wielkości zaworów i pozostałego osprzętu (elementów przygotowania powietrza, przewodów itd.).
Ze względu na skomplikowany opis matematyczny zjawisk występujących przy przepływie sprężonego powietrza przez poszczególne elementy układu, w praktyce przy doborze tych elementów stosuje się wzory empiryczne lub odpowiednie wykresy i nomo-gramy. Dokładność takich obliczeń jest w większości przypadków wystarczająca do wstępnego określenia głównych parametrów (sił, prędkości ruchu, czasów działania itp.). Z reguły w układach uchwytowych stosuje się nastawne elementy, jak: zawory redukcyjne, zawory dławiące itd., które pozwalają później w otrzymanym układzie doregulować określone parametry (ewentualnie nawet nieco zmienić założone). Przeprowadzone obliczenia mają więc charakter przybliżony, określający z odpowiednim zapasem graniczne parametry pracy układu (maksymalne lub minimalne prędkości, siły, czasy działania itp.).
| « poprzednia |
|---|
