Urządzenia pneumatyczne nie zabezpieczone odpowiednio są bardzo silnymi źródłami hałasu. Główną przyczyną ich hałaśliwości jest sprężone powietrze wypływające na zewnątrz z kanałów zaworów rozdzielających i kanałów silników pneumatycznych. Jest to powietrze zużyte, które już przekazało główną część swojej energii mechanizmom roboczym i musi być szybko usunięte z nich na zewnątrz, aby nie wprowadzało opóźnień w ich pracy.
Jak wykazały pomiary, pojedynczy tłokowy siłownik pneumatyczny DXs = 100X250 może już być źródłem hałasu o poziomie intensywności przekraczającym 110 dB (krzywa 1 z rys. 2-132). Według PN-61/B-02153 hałasem nazywamy dźwięki — a więc wrażenia wywołane drganiami akustycznymi. Mogą być one dla człowieka: obojętne (do 25H-35 dB), znośne (25-4-35 do 55-4-65 dB), dokuczliwe (55-4-65 do 85-4-95 dB) i szkodliwe (powyżej 85-4--4 -95 dB). Krótkotrwałe przebywanie w intensywnym hałasie powoduje zmęczenie słuchu. Ma ono charakter przejściowy i występuje w postaci chwilowego przytępienia słuchu (chwilowy ubytek słuchu). Przebywanie w hałasie o specjalnie dużej intensywności przez dłuższy okres powoduje powstawanie trwałych ubytków słuchu, które zostały przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej uznane za chorobę zawodową. Według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21. VIII. 1959 r. (Dz. U. nr 53) poziom hałasu w halach fabrycznych nie powinien przekraczać 90 dB. Ustawa z dnia 30. III. 1965 r. (Dz. U. nr 13) mówi: „maszyny i urządzenia techniczne powinny być konstruowane i budowane w taki sposób, aby: zapewniały bezpieczne, higieniczne oraz dogodne warunki pracy, a w szczególności zabezpieczały pracownika przed... szkodliwymi wstrząsami, nadmiernym hałasem i działaniem wibracji...". W świetle powyższych ustaw, większość produkowanych urządzeń pneumatycznych, nie powinna być dopuszczona do eksploatacji, dopóki nie zostanie odpowiednio zabezpieczona.
Najprostszym tłumieniem hałasu, który może wykonać każdy użytkownik urządzeń pneumatycznych, jest tłumik. Sprężone powietrze doprowadzone do wlotu tłumika przedostaje się otworami 1 do komory 2, gdzie podlega wstępnemu rozprężeniu i następnie uchodzi na zewnątrz przez otwory 3. Bardzo często wypełnia się część komory 2 sprasowanymi kłębkami cienkiego drutu (odpowiednio zabezpieczonego przed korozją), co zwiększa znacznie zdolności tłumiące tłumika.
| następna » |
|---|
